Nötron Yıldızı Çarpışmaları Evrenin Genişlemesine Işık Tutuyor - Dünyadan Güncel Teknoloji Haberleri

Nötron Yıldızı Çarpışmaları Evrenin Genişlemesine Işık Tutuyor - Dünyadan Güncel Teknoloji Haberleri
Sağda, mikrodalgalarda gözlemlenen, gökyüzünün yarısından gelen kozmik arka plan radyasyonunun bir haritası bulunmaktadır ) Bu da galaksilerin giderek artan bir hızla birbirlerinden uzaklaşmasına neden oluyor 1051/0004-6361/202346306



uzay-2

Şimdi Niels Bohr Enstitüsü’nden astrofizikçiler bu gerilimi çözmeye yardımcı olabilecek yeni bir yöntem öneriyor Sonuç, arka plan radyasyon yöntemine daha yakın bir Hubble sabiti oldu; ancak kilonova yönteminin Hubble sorununu çözüp çözemeyeceği konusunda araştırmacılar henüz şunu söylemeye cesaret edemiyor:

Albert Sneppen, “Şu ana kadar elimizde yalnızca bir vaka çalışması var ve sağlam bir sonuç elde edebilmemiz için daha birçok örneğe ihtiyacımız var” diye uyarıyor

Son yıllarda astronomi kendisini bir miktar kriz içinde gördü: Evrenin genişlediğini ve yaklaşık olarak ne kadar hızlı olduğunu bilmemize rağmen, bu genişlemeyi ölçmenin iki temel yolu aynı fikirde değil Bu da galaksilerin giderek artan bir hızla birbirlerinden uzaklaşmasına neden oluyor
DOI: 10 Katkıda bulunanlar: NASA/WMAP Bilim Ekibi

Ancak ölçüm teknikleri geliştikçe belirsizlikler azaldı ve artık her ikisinin de doğru olamayacağını yüksek bir güvenle söyleyebileceğimiz bir noktaya ulaştık

Kilonova: Ölçüme Yeni Bir Yaklaşım

En büyük zorluklardan biri galaksilere olan mesafelerin doğru bir şekilde belirlenmesinde yatmaktadır Kredi: ESO/L ”

Referans: Albert Sneppen, Darach Watson, Dovi Poznanski, Oliver Just, Andreas Bauswein ve Radosław Wojtak, 2 Ekim 2023, “Genişleyen fotosfer yöntemini kullanarak Hubble sabitinin kilonova ile ölçülmesi”, Astronomi ve Astrofizik Bu yöntem, sözde düzensizlikleri analiz eden başka bir yöntemle tamamlanmaktadır Böylece kilonova içeren galaksilere olan mesafeyi hesaplamak için yeni ve bağımsız bir yöntem elde ettiler

Hubble Sabiti Tutarsızlığı

Evrenin genişlemesi “mesafe başına hız” olarak ölçülür ve milyon ışık yılı başına 20 km/s’nin biraz üzerindedir Ancak yeni bir çalışmada, Kopenhag’daki Niels Bohr Enstitüsü Kozmik Şafak Merkezi’nde astrofizik alanında doktora öğrencisi olan Albert Sneppen, mesafeleri ölçmek için yeni bir yöntem önererek devam eden anlaşmazlığın çözümüne yardımcı oluyor

Darach Watson, Kozmik Şafak Merkezi’nde doçent ve çalışmanın ortak yazarıdır Evrendeki galaksiler bu genişlemeyle birbirlerinden “uzaklaşır” ve dolayısıyla birbirlerinden uzaklaşırlar Ve kilonovaların simetrisi ve basitliği, gökbilimcilerin bunların tam olarak ne kadar ışık yaydığını anlamalarını sağlıyor Warren & J Kilonova ile ölçümlerde belirsizlik yaratan bu komplikasyonları aşabiliriz Calçada Bunu ölçmek için çeşitli yöntemler mevcuttur; Birbirinden bağımsız ama neyse ki neredeyse aynı sonucu veren yöntemler Şöyle açıklıyor: “Şimdiye kadar galaksilerin mesafelerini ölçmek için kullanılan süpernovalar her zaman aynı miktarda ışık yaymıyor

Galaksiler uzayda oldukça hareketsiz duruyor, ancak uzayın kendisi genişliyor Dahası, bizden önce mesafeyi Sefeid adı verilen başka bir yıldız türü kullanarak kalibre etmemizi istiyorlar; bu yıldızların da kalibre edilmesi gerekiyor Kredi: ESO/L Galaksiler uzayda oldukça hareketsiz duruyor, ancak uzayın kendisi genişliyor Bu, 100 milyon ışıkyılı uzaklıktaki bir galaksinin bizden 2000 km/s hızla uzaklaştığı, 200 milyon ışıkyılı uzaklıktaki bir başka galaksinin ise 4000 km/s hızla uzaklaştığı anlamına geliyor

İki yöntem (süpernova yöntemi ve arka plan radyasyon yöntemi) her zaman biraz farklı sonuçlar verdi

Bu “Hubble sorununun” kökü – ister sonuçlardan birini sistematik olarak saptıran bilinmeyen etkiler olsun, ister henüz keşfedilmemiş yeni fiziğe işaret ediyor olsun – şu anda astronominin en sıcak konularından biri Pratikte bu, patlayan yıldızlara sahip galaksiler aranarak yapılır


Niels Bohr Enstitüsü, Evrenin genişleme hızının ölçülmesindeki tutarsızlıkları gidermek için kilonovaların (birleşen nötron yıldızlarından kaynaklanan patlamalar) kullanılmasını önermektedir “Ancak bizim yöntemimiz en azından bilinen bazı belirsizlik kaynaklarını atlıyor ve üzerinde çalışılması oldukça “temiz” bir sistem

Yani neredeyse…

Sezgisel olarak anlaşılması en kolay yöntem, prensipte, Edwin Hubble ve meslektaşlarının bir yüzyıl önce kullandıklarının aynısıdır: Bir grup galaksinin yerini belirleyin ve bunların mesafelerini ve hızlarını ölçün Ancak tam olarak ne kadar hızlı olduğu biraz gizemli ”

İçinde üçüncü bir çalışma Üretken doktora öğrencisi, kısa süre önce yayınlanan bu çalışma, karmaşıklığına rağmen kilonovanın tek bir sıcaklıkla tanımlanabileceğini gösteriyor kozmik arka plan radyasyonu; kısa bir süre sonrasına kadar uzanan eski bir ışık biçimi Büyük patlama

Bununla birlikte, galaksilerin mesafelerini ve hızlarını ölçmek için süpernova kullanmak 22,7 ± 0,4 km/s’lik bir sonuç verirken, Evrenin arka plan radyasyonunu analiz etmek 20,7 ± 0,2 km/s’lik bir sonuç verir Kalibrasyon ya da düzeltme faktörü gerektirmez

Sol yarıküre, Tycho Brahe tarafından 1572’de keşfedilen süpernovanın genişleyen kalıntısını göstermektedir; burada X-ışınları ile gözlemlenmiştir (kaynak: NASA/CXC/Rutgers/J

Evren Genişliyor

Bunu Edwin Hubble ve diğer gökbilimcilerin yaklaşık 100 yıl önce çevredeki bazı galaksilerin hızlarını ölçtüğünden beri biliyoruz